دیشب س رو دیدم بعد از دو سال شاید! و خب خوب بود. بودن کنار دوستات و خندیدن باهاشون همیشه خوب بوده و هست و خواهد بود.

دیشب واقعا دلم میخواست آروم شم و حالم خوب باشه و احتیاج داشتم که با کسی حرف بزنم ولی هیشکی به ذهنم نمیرسید. فقط به س پیام دادم گفتم حالم خوب نیست و بعد چند ثانیه پشیمون شدم ولی س بهم گفت برسم خونه پیام میدم. وقتی رسید خونه من تو اوج خواب بودم و فقط تونستم پی امش رو بخونم و دوباره خوابیدم. این روزها حالم خوب نیست.. و بدیش هم اینه که کسی نیست باهاش حرف بزنم. و این داره اذیتم میکنه..

خیلی عصبی م. عصبی و ناآروم .. وقتی الناز گلرخ رو میبینم عاشق اون آرامش تو صداش و تو حرف زدنش و تو کاراش میشم. کاش اینجوری بشم منم :(

هدفم رو گُم کردم و این داره اذیتم میکنه. فکر میکنم همه راه هایی که اومدم و همه سختی ها و زحمت ها فقط وقت تلف کردن بوده.. :(

حتی از فرسنگ ها اون ور تر، موقعی که میمونم تو کاری برام راش میندازی و بهم دلگرمی میدی. مرسی مامان :)

دوستیم با س مجدد تموم شد! و این تصمیم رو خودم گرفتم ناگهانی و بدون اینکه حتی بهش حرفی بزنم و این بار مصمم هستم تو تصمیمم. از اینکه چند هفته ای باهم دوست شده بودیم و برگشته بودیم پشیمون نیستم اصلاً. چو

دستان زیر چانه با کلاه و نگاه غم آلود!